Jesteśmy grupą uczennic z klasy 3eP. Realizujemy projekt w ramach „Zwolnionych z Teorii”. Celem naszego projektu jest zwrócenie uwagi na zagadnienie, jakim jest ubóstwo oraz, w konsekwencji, pomoc materialna osobom w potrzebie, poprzez zorganizowanie zbiórki. Chcemy też wzbudzać w naszych rówieśnikach empatię i pokazać, na jakie sposoby można wspierać osoby w trudnej sytuacji życiowej.
Zapraszamy na nasze social media:
ig: @polbiedy
fb: Pół Biedy
Recenzja filmu pt. "Belle"
"Belle" a oryginalnie "Belle: Ryū to Sobakasuno Hime" jest to film gatunku anime oraz sci-fi. Poznajemy tytułową Bell czyli Suzu, uczennicę wiodącą zwyczajne życie ze swoim tatą i psem. Jak każdy nastolatek mierzy się z wieloma trudnościami, min. utratą własnej matki. Za namową najlepszej przyjaciółki, instaluje aplikację, która przenosi ludzi
w wirtualny świat pod nazwą “U”. W tym świecie cechą każdego użytkownika jest posiadanie talentu, który w realnym
życiu bywa często ukryty.
Jest to kraina pełna różnokolorowych postaci,
których tożsamości nie znamy. Suzu, decydując się na wkroczenie w świat “U”,
swoim talentem zdobywa sławę oraz poznaje wielu przyjaciół, którzy będą jej
towarzyszyć podczas jej przygody.
Film bardzo dobrze się oglądało. Animacja zrobiła na mnie ogromne wrażenie poprzez oryginalną kreskę, charakterystyczną dla produkcji japońskich. Dodatkowym atutem produkcji była muzyka: utwory wykonywane przez Kaho Nakamura.
Uważam że pomimo, iż film jest animowany, podejmuje wiele poważnych problemów,
z którymi spotykamy się we współczesnym świecie. Jako osoba uczęszczająca do
szkoły średniej sądzę, że, ze względu na poruszaną problematykę, film jest bliższy
młodzieży licealnej. Nie jest to niewątpliwie bajka dla dzieci. Fabuła skłania
nas do pewnej refleksji…
Niedawno miałem przyjemność oglądać film „Żeby nie było śladów” w reżyserii Jana P. Matuszyńszkiego , który posiada już szerokie doświadczenie filmowe. Jest to dramat oparty na podstawie prawdziwych wydarzeń. Przedstawia on walkę z władzą opozycjonistów po morderstwie 19 letniego poety Grzegorza Przemyka przez Milicję. Dzieło polsko-francusko-czeskie jest ekranizacją reportażu Cezarego Łazarewicza pt. „Żeby nie było śladów. Sprawa Grzegorza Przemyka”. Główne role odtworzyli m.in. Tomasz Ziętek , Sandra Korzeniak oraz Jacek Braciak.
Film przepięknie oddaje szarość i smutek tamtych czasów. Ukazuje to scenografia, która posiada wiele elementów charakterystycznych dla tamtej epoki, takich jak meble, przedmioty codziennego użytku (szczególnie rzucają się w oczy papierosy wypalane w ogromnych ilościach), czy samochody dopełnione typowym krajobrazem blokowisk z tamtych lat. Elementy te uzupełnia kolorystka , która jest mocno nasycona ciepłymi barwami , przy równoczesnym nagromadzeniu szarości i depresyjności świata przestawionego. W połączeniu z ogólnym skąpieniem światła w scenach dzieło to pozwala zatopić się w mroku czasów minionych. Niestety częściowo wrażenie to psuje muzyka , która skupia się głównie na zbyt częstych wręcz pogrzebowych dźwiękach fortepianu za każdym razem, kiedy opowieść ma jakiś negatywny zwrot dla bohaterów, co po części staje się komiczne w prawie 3 godzinnym widowisku.
Skoro wspomniałem już o fabule, to skupię się na niej. Występuje tu wyraźny podział na wstęp, rozwinięcie i zakończenie. Zabieg ten ma zapewne spowodować jak największe skupienie się widza na świecie przedstawionym i spełnia tę funkcję wzorowo. Historia Grzegorza Przemyka , a tak właściwie walki Jurka Popiela o jego dobre imię, bardzo wciąga. Aktorzy idealnie oddają charakter postaci, jakie zagrali. Przypomina to swoją formą wręcz filmy dokumentalne. Z ekranu aż bije bieda przeciętnych ludzi i ich bezradność wobec władzy. Natomiast komuniści, kierujący wszystkim zza biurek w zamkniętych pokojach, przedstawiają swoją nieugiętość i niezrozumienie obywateli.
Film daje dużą swobodę interpretacji. Myślę, że każdy po wyjściu z kina zada sobie pytanie „Co ja bym zrobił na jego miejscu?”. Nie bez powodu „Żeby nie było śladów” zostało określone mianem polskiego kandydata do Oscara. Dzieło to jest naprawdę solidnie wykonane.
Osobiście uważam, że film ten to majstersztyk i przykład, że europejskie produkcje nie ustępują w żadnym stopniu tym amerykańskim. Myślę, że każda osoba chcąca zaznać dobrego kina powinna go obejrzeć. Dramat ten niesie też za sobą wartość edukacyjną, gdyż poza kilkoma szczegółami, takimi jak niektóre imiona bohaterów, można go nawet nazwać filmem dokumentalnym. Jest to dzieło przełomowe, które zapewne w niedalekiej przyszłości otrzyma dużą ilość nominacji i statuetek filmowych.
Krzysztof
