środa, 28 marca 2018



Zdrowych, pogodnych Świąt Wielkanocnych, przepełnionych wiarą, nadzieją i miłością, radosnego, wiosennego nastroju, serdecznych spotkań w gronie rodziny i wśród przyjaciół życzy


redakcja gazetki 
Drobnym Maczkiem


niedziela, 25 marca 2018

VII Maczkowski Wieczór Naukowców 
odbył się w naszej szkole dnia 20 marca 2018 roku. 


Od 16.15 odbywały się godzinne wykłady 
z różnych dziedzin naukowych.

Każdy mógł wybrać temat odpowiadający jego zainteresowaniom.


Wieczór zakończył się wykładem pani mgr Małgorzaty Lesieckiej zatytułowanym:
„High life, bon ton, savoir vivre, pardon”. 

Nad całością czuwały organizatorki Maczkowskich Wieczorów Naukowców, czyli pani profesor Beata Lizoń-Jura oraz pani profesor Katarzyna Trajdos


Słuchaczami byli głównie uczniowie naszej szkoły, ale tym razem odwiedzili nas również uczniowie Gimnazjum nr 4 w Siemianowicach Śląskich, co potwierdziło, 
że wykłady są warte wysłuchania.






środa, 21 marca 2018

Warsztaty profilaktyczne


20 marca w szkole odbyły się warsztaty profilaktyczne
dla uczniów.


Klasy biorące w nich udział uczestniczyły we wprowadzeniu do warsztatów obejmującym zajęcia z zespołem muzycznym, a następnie w warsztatach tematycznych, dotyczących aktualnych problemów społecznych i cywilizacyjnych (narkotyki, handel ludźmi, agresja, uzależnienia behawioralne).  

W czasie zajęć uczniowie mieli możliwość usłyszenia historii członków zespołu oraz dyskusji w języku angielskim.


piątek, 16 marca 2018

Dzień Liczby Pi



Dzień Liczby Pi obchodzony jest 14 marca ze względu na pierwsze cyfry rozszerzenia dziesiętnego tej liczby (3.14). 



W naszej szkole świętowaliśmy już dzień wcześniej. Uczniowie klas pierwszych i drugich zobaczyli na lekcjach wychowawczych przedstawienie przygotowane przez klasy 2c i 1e. Można było poznać wiele faktów na temat liczby Pi, a jednocześnie się pośmiać. Został też wtedy zaprezentowany film, w którym uczniowie klas 1c, 1e, 1f, 2c i 3c stworzyli łańcuch rozwinięcia liczby Pi do setnego miejsca po przecinku. 




Kolejną atrakcją był zorganizowany przez klasy 1c i 2c piknik. Nauczyciele i uczniowie mieli szansę wzięcia udziału w quizie o liczbie Pi oraz spróbowania różnorodnych smakołyków przygotowanych przez społeczność naszej szkoły. 





W całej szkole były również rozwieszone plakaty, z których można było dowiedzieć się wielu ciekawostek o liczbie Pi oraz obrazki ze złudzeniami optycznymi. 


Wszyscy świetnie się bawili. Fakty o liczbie Pi zostały przekazane w sposób przystępny. Przedstawienie było zabawne, a quizowi towarzyszyły smaczne przekąski. Wszyscy zapamiętają ten dzień na dłużej, a w przyszłym roku na pewno równie chętnie zaangażują się w przygotowania.

piątek, 9 marca 2018

Dzień Kobiet w Maczku


8 marca zorganizowano w naszym liceum Dzień Kobiet.




W tym szczególnym dniu wszystkie przedstawicielki płci pięknej zostały zaproszone na uroczystą akademię przygotowaną przez chłopaków z naszej szkoły. 


 
Pierwszym punktem programu był quiz, w którym wzięły udział: uwielbiana przez wszystkich polonistka Izabela Hefner, uczennica Basia oraz nieznana nikomu wcześniej zgrabna „dziołcha ze wsi” – Grażyna. Walka była zacięta, a pytania podchwytliwe i o bardzo wysokim poziomie trudności. Do końca nie było wiadomo kto wygra. Jednakże ostatecznie o zwycięstwie zadecydował przepis na przepyszną zupę pomidorową pani profesor, która w ten sposób „zniszczyła” konkurencję.



Miałyśmy również okazję podziwiać występy wokalne i taneczne, z gwiazdą disco polo na czele. Nie zabrakło także wzruszających i serdecznych życzeń, którym wtórował wyjątkowy podkład muzyczny. I kiedy już myślałyśmy, że to koniec Akademii to nagle, ku naszemu zaskoczeniu, pojawił się zespół „Schwrzeneger”, który oczarował nas wszystkie nowym utworem.




Dziękujemy Wam chłopaki za ten cudowny dzień i mile spędzony czas!







niedziela, 19 listopada 2017

Jak klasa matematyczno-informatyczna postanowiła zostać humanistyczną.




 
Kraków jest miejscem kultury i nauki, kojarzy się ze wspaniałą architekturą i sztuką. 
Klasa druga „c” postanowiła zwiedzić miasto, podążając szlakiem romantyzmu i Młodej Polski. Nasza podróż rozpoczęła się od spaceru wzdłuż Wzgórza Wawelskiego, następnie prowadziła do Kościoła Franciszkanów, gdzie znajdują się secesyjne malowidła oraz słynny witraż Stanisława Wyspiańskiego pt. „Bóg Ojciec - stań się”. Dzieło wzbudza głębokie emocje, w zależności od kąta padania światła zmienia swoją barwę i odcień. 
Dalej nasza wędrówka biegła do kościoła Mariackiego. Tam na własną rękę podziwialiśmy gotycką zabudowę, z średniowiecznym ołtarzem Wita Stwosza. Po wyjściu z bazyliki rozległ się dźwięk hejnału. 

Kolejnym punktem naszej wycieczki była słynna Jama Michalikowa – kawiarnia artystów i cyganerii młodopolskiej. Tam w przepięknej scenerii stylowych stołów i krzeseł, z zielonymi obiciami, w towarzystwie obrazów i rękopisów młodopolskich artystów, uraczeni zostaliśmy kawą i tortem. Opowieść o tym miejscu pozwoliła nam chociaż na chwilę powrócić do czasów minionych. 
Po mile spędzonym poranku udaliśmy się na rynek, gdzie mieliśmy odnaleźć miejsce, bezpośrednio związane z dzieciństwem każdego z nas. Chodziło o sklep z misiami i pluszakami, który znajduje się na ulicy Siennej. Na małej powierzchni zebrano setki pluszowych maskotek. 
Kolejnym punktem programu było Muzeum Narodowe w Sukiennicach. Odbyła się tam lekcja na temat „Romantyzm w kontekście literatury i sztuki”. W grupach podziwialiśmy obrazy tematycznie związane z epokami. Rozwiązywaliśmy testy i zadania. Była to doskonała powtórka do zbliżającego się sprawdzianu. 



Kraków zauroczył nas bardzo. Nie tylko pogoda nas zaskoczyła – od rana świeciło słońce. Stolicę królów polskich zwiedzaliśmy tematycznie, podziwiając wszystkie miejsca, o których na co dzień uczyliśmy się z naszych podręczników. Dzieła malarskie z okresu Młodej Polski pozwoliły nam, bardziej przybliżyć realia omówionych epok.




Zdjęcia: Beata Lizoń - Jura

piątek, 17 marca 2017

Ostatni Ukłon Mistrza




„Powidoki” to ostatnie dzieło Andrzeja Wajdy. Mówi się, że to ostatni ukłon mistrza. Film nie jest jego pierwszym o tematyce poruszającej problematykę ideologiczną w czasach reżimu komunistycznego.
            Tym razem na dużym ekranie można poznać historię polskiego malarza Władysława Strzemińskiego. Akcja toczy się w latach 50. XX wieku. Artysta wierzył niegdyś w rewolucję, ale po utracie ręki i nogi w trakcie I wojny światowej stał się jej przeciwnikiem. Pierwszą rzeczą, która nas intryguje jest tytuł filmu. Zostaje on wyjaśniony już w pierwszej scenie, co zdecydowanie ułatwia odbiór. Powidoki to obraz, który utrwalił się w pamięci człowieka po zobaczeniu danej rzeczy.
Przedstawiona przez reżysera opowieść jest bardzo smutna. Widz od początku czuje sympatię do profesora, więc każda jego porażka i każdy jego problem wręcz boli. Kino tego typu jest ciężkie. Po jego obejrzeniu nie da się tak od razu o nim zapomnieć, ponieważ nasuwa się wiele pytań i refleksji na tematy poruszone w filmie. Główny bohater próbuje (bezskutecznie) uratować sztukę polską od schematów, w które wpycha ją komunizm. Pomagają mu w tym jego studenci, lecz niestety w wyniku tej walki traci pracę, więc także środki do życia. Jego relacje z córką też nie należą do najlepszych, ponieważ nie potrafią okazać sobie uczuć. Wajda opowiada tę historię w sposób prosty. Idealizuje postać malarza, ale tak naprawdę i on miał swoje słabości. Wczasach PRL-u trudno było być niezłomnym.
            Tło filmu przedstawia pierwszy etap powojennego socjalizmu w Polsce- stalinizmu. Był to okres najcięższy, ponieważ władza „ustawiała” naród według własnych potrzeb i karała tych, którzy nie chcieli się podporządkować. Strzemiński był właśnie jedną z tych osób. Tworzenie zostało ograniczone do działań na użytek propagandy oraz uwielbienia Józefa Stalina. Ukazane były również takie elementy, jak kartki żywnościowe, czy kolejki w sklepach. Mimo, że w scenariuszu zostały zawarte szczegóły tych czasów często brakowało odpowiednich dialogów. Niektóre z nich były bardzo sztuczne. Sam reżyser stwierdził, że scenariusz był „daleki od ideału”. Natomiast Bogusław Linda- odtwórca głównej roli dosadnie skrytykował go podczas rozmowy z serwisem „Deadline”. Mankamenty scenariusza są nieistotne, ponieważ Wajda nadrobił je ideą filmu oraz hołdem, który złożył malarzowi.      Aktorzy (z Lindą i Zofią Wichłacz na czele) nie mieli okazji, by rozwinąć skrzydła, ale za to mogliśmy aktora, który grał malarza zobaczyć w nowej odsłonie i odkryć jego drugie oblicze. Zagrał on artystę z właściwym wyczuciem oraz wrażliwością. Wszyscy młodzi aktorzy również spisali się świetnie, ponieważ widać ich ciężką pracę i zaangażowanie w powstanie filmu. Pochwały wymaga również bardzo dobre zrozumienie scenariusza i prawdziwe utożsamienie się z odgrywanymi postaciami.
            Mimo niewielkich wad film zasługuje na pozytywną ocenę. Dzieło jest oryginalne i proste, a do tego ambitne. Myślę, że Andrzej Wajda odpowiednio zwieńczył swoją twórczość. Spełnił tym filmem swoje małe marzenie, ponieważ chciał go nakręcić już od dawna i w pełni zasłużył na wsparcie i uznanie poprzez nominację do Oscara. Owa nominacja to ukłon w stronę wybitnego reżysera i uhonorowanie jego wieloletniej pracy. Dzieło, jak i sam jego twórca zasługują na ogromny szacunek.